Sînan Cûdî
Kongreya 12’emîn a PKK’ê ku di navbera 5-7 Gulana 2025’an de hat lidarxistin, ne tenê biryarên rêxistinî ye, lê di heman demê de destpêka serdemeke nû ji bo gelê Kurd nîşan dide.
Wateya van biryaran, bi taybetî ji bo gelê Rojava, pir kûr e. Nirxên ku PKK’ê di 40 salên damezrandina xwe de ji bo gelê Kurd aniye, bi vê biryara feshê ve nehatine jêbirin; Berevajî vê, ew bingeha xeta têkoşînê ava dike ku dê di
astek cûda de berdewam bike.PKK’ê bi têkoşîna xwe ya ji sala 1978’an vir ve, siyaseta dewletê ya li ser înkarkirina hebûna gelê Kurd ava bûye şikand û nasnameya Kurd hem li Tirkiyê û hem jî li Rojhilata Navîn da naskirin.
Ne tenê wekî hêzek leşkerî, lê di heman demê de wekî tevgerek gel jî xwe ava kiriye û bi bîrdoziya xwe ya rizgariya jinan û paradîgmaya civaka demokratîk, ne tenê ji bo gelê Kurd, lê ji bo hemû gelên herêmê bûye hêvî. Ev xet rasterast beşdarî pêkanîna Şoreşa Rojava bû. Veguherîna civakî ya ku, bi taybetî di bin pêşengiya jinan de, pêşketiye, nîşaneya pratîkî ya berhevkirina îdeolojîk a PKK’ê ye ku di nav gelek salan de dom kiriye. Di dilê biryarên ku di Kongreya 12’an de hatine girtin de sê hêmanên bingehîn hene: Fesihkirina rêxistinî ya PKK’ê, bidawîanîna rêbaza têkoşîna çekdarî û derbasbûna bo serdemeke nû ya têkoşînê li ser bingeha siyaseta demokratîk di bin serokatiya Rêber Apo de. Ev biryar ne tenê ji aliyê formê ve, lê di heman demê de ji aliyê naverokê ve jî îlankirina şêwazek nû ya têkoşînê ye. PKK’ê ragihandiye ku mîsyona xwe ya dîrokî bi dawî aniye û niha têkoşînê radestî rêxistinkirina gel, siyaseta demokratîk û avakirina civakî dike.
Ev biryar ji bo gelê Rojava gelek wateyên girîng dihewînin. Pêngava yekem ew e ku rê li ber avakirina civakeke demokratîk êdî li ser modêla Rojava dê xurttir bê pêşxistin.
Devjêberdana têkoşîna çekdarî ji aliyê PKK’ê ve di bingeh de ne gelê kurd bê çek dike, dijminên gelê kurd bê çek dike. Ji ber em tev dizanin bi salan e di bin navê hebûna PKK’ê û şerê çekdarî hemû êrişên dagirkerîyê dikaribûn meşrû bikin. Duyemîn, rewatiya Rojava di qada navneteweyî de wê zêde bibe. Lawazkirina tohmetên “terorîzmê” yên bi PKK’ê ve girêdayî dikare bihêle ku Rojava di têkiliyên xwe yên derve de bi hêsanî manevra bike. Bê guman, ev pêvajo hin xetere û berpirsiyariyan jî bi xwe re tîne. Eger dewleta Tirkiyê vê biryarê ne wekî bangek ji bo aştiyê, lê wekî “teslîmbûn” an “serkeftin” şîrove bike, pêvajoyeke nû ya demokratîk dikare were astengkirin. Ji ber vê sedemê, Meclîsa Mezin a Neteweyî ya Tirkiyeyê, partiyên siyasî û raya giştî divê bi hestek berpirsiyariya dîrokî nêzîkî vê biryarê bibin.
Di heman demê de, divê gelê Kurd fêm bike ku faktora diyarker di têkoşînê de êdî ne hêzên çekdar in, lê civaka rêxistinkirî ne. Rastiyeke gel ku di bin pêşengiya jin, ciwan û karkeran de ziman, nasname, çand û mafên xwe yên civakî diparêze, dê hilgirê rastîn ê serdema nû be.
Fesihkirina PKK’ê ne dawî ye; destpêkek nû ye. Şêweyê têkoşînê diguhere, lê eslê wê bi armanca civakeke demokratîk û jiyana azad berdewam dike. Ji bo gelê Rojava, ev biryar tê vê wateyê ku destkeftî dê mayînde bibin û qonaxek nû ya berxwedanê dê bi sivîlbûnek zêdetir û rêxistinên herêmî yên bihêztir dest pê bike. Ev veguherîn, dema ku bi awayekî rast were fêmkirin, dê dîroka berxwedana sedsalî ya gelê Kurd bigihîne qonaxek nû. Her çiqas navê PKK’ê bê jêbirin jî, îdealên ku ew temsîl dike dê di jiyana rêxistinkirî ya gel de her zindî bimîne.
