Kemal Necim
Durûtiya sîstema Cîhanî yan îro gihiştiya asteke ewqas bilind ku êdî barê mirovahiyê pir giran kiriye û jiyana mirovan jî pir erzan kiriye.
Tişta ku îro li Sûriyê dibe vê şêweya durûtiyê bi awayekî pir berz û kirêt derdixe pêşberî me. Li ser erdê rojane mirovên bê guneh li gelek deverên welêt di agirê şer de dişewit in û têne kuştin, jixwe pêwîst nake ku mirov mînakên wê jî bîne ziman, ji ber ku li ber çavên her kesî ye. Lê sîstema Cîhanî û Sîstema siaysî ya xwecihî, çi rejîm û çi jî qaşo opozisyon, ev çend roj in nikarin ji bo mijara amadekariyên sazkirina makzagoneke nû bêne ba hev. Weke ku li welêt aramî û aşîtî heye û ti pirsgirêkên xelkê tune ne, ew hêzên siyasî hîna gotûbêj dikin ka dê bêne ba hev yan na, ji xwe raya giştî ya Sîstema Cîhanê jî berê hemû çapemeniya xwe daye van gotûbêjên bê wate û çavên xwe ji sivîlên ku di xwîna xwe de digevizin daye alî.
Mijara bê çima mirovahî îro gihiştiya vê rewşa tarî û jiyana mirovan çima ewqasî erzan bûye, mijareke cûda û berfereh e, lê mijara ku hêja ye niha mirov lê bipirse ev e; ev mijara sazkirina makzagonê ku xwedê dizane ka dê bibe yan na, yan jî ka dê çend salan dewam bike, dê çi ji Sûriyan re pêk bîne?
Ev pirs pirseke din jî bi xwe re tîne; gelo welatiyên Sûriyê çaxê ku rabûn serhildanê, haya wan ji makzagonê hebû? Yan jî jibo guherîna û sazkirina makzagonê rabûn ser piyan? Bê guman na..!!
Derdê welatiyên Sûriyê ne makzagon bû, derdê wan yê herî giran azadî û jiyan bi rumet bû.
Azadî û rumeta wan jî ne ji ber makzagonê têk çûbû, lê belê ji ber sîstema diktator û zordest bû. Jixwe berê li Sûriyê makzagonek heye, lê li welêt makzagon ne serwer bû, makzagon tenê hin xalên nivîsandî bûn ti bandora wan li jiyana siyasî û civakî ya welatiyan tune bû. Jiyana welatiyan di destê partiyekê, partî jî di destê kesekî de bû, ew kes makzagon bû.
Jixwe dîroka sîstemên diktator yên Rojhilata Navîn diyar dike ku zagona herî xweşik jî dikare di destên zordestan de bibe alava çewisandin, qirkirin û tunekirinê. Bêguman makzagona Sûriyê ya heyî rê nade artêşê ku bermîlên teqemeniyê bi ser jin û zarokan de bibarîne, lê ew wiha dike. Makzagona heyî rê nade ku bi hezaran kes bê dadgeh di zindanan de birizin, bêne işkencekirin û kuştin, lê wiha dibe. Wê çaxê ev kiryar hemû dikarin bi makzagona berê jî bibin û dikarin bi makzagoneke nû jî bibin, angu Sistema zordest dikare zordestiya xwe bi makzagona berê û bi nû jî bike.
Lewma di rewşa heyî de evqas keftelefta ji bo mijara makzagonê tenê pêkenokeke, pêkenokeke reş e, mîna ku li ser termê kuştiyan dîlanê dikin.
Pir eşkereye ku berpirsyarê trajedî û bobelata gelê Sûryê, rejîma desthilatdar û qaşo hêzên opozisyonê ne, azadî û rumata gelê Sûriyê bi destê her du rejîman têk çû (rejîma desthilatdar û rejîma dijber), niha jî herdû kujerên gelê Sûriyê hewil didin rûyê xwe spî bikin û li şûna azadî û rumetê hin zagonên nivîsandî bidin gel û welatê têkçûyî.
Tevî ku herdû alî jî ne xwediyê biryarê xwe ne û bi destên hêzên cîhanî û yên herêmî tevdigerin jî, lê dîsa ev bû çend roj hîna nizanin bêne ba hev û derewa xwe bi cî bikin.
Bi rastî rewşeke wiha ye ku mirov tenê dikare bêje pêkenok e, pêkenokeke reş e..!!
