Hêvî Keleş/ Qamişlo
Dayîka 60 salî Emîra Hiso ku hêza xwe ji fikir û felsefeya Rêber Apo girtiye, ji jineke bêdeng bûye dengê jinan û tevî zehmetiyan jî bi biryardarî têkoşîna xwe didomîne. Ji bo parastina mafên jinan û avakirina civakek azad û dadperwer, tevî temenê xwe yê mezin jî ew bê rawestandin xebatê dike.
Emîra Hiso di sala 1960”an de li taxa Enteriyê ya bajarê Qamişlo jidayîk bûye. Emîra di hawîrdorek sade de ji dayik bû ku bi kevneşopiyên civakî yên hişk ve dihat rêvebirin. Zarokatiya wê dişibiya gelek jinên nifşê wê, bi berpirsiyariyan dorpêçkirî û di çarçoveyek kevneşopî de girtî ku derfetên perwerde û zanînê sînordar dikir.
Di ciwaniya xwe de, wê karê çandiniyê û zarokên xwe mezin dikir, lê dîsa jî gelek pirsên li ser edalet, azadî û rewşa jinan di hişê wê de bûn. Piştî serbasbûna gelek salan wê felsefeya Rêber Apo nas kir, Wê heta gelek sal şûnda, dema ku ew bi îdeolojiya Abdullah Ocalan re nas bû, bersivên zelal ji van pirsan re nedît, ku dê bi tevahî rêça jiyana wê biguheranda.
Ramanên Rêber Abdullah Ocelan deriyê ku hişmendiya wê vekir
Bi destpêka belavbûna nivîsên ku ji perspektîfa felsefeya azadiyê ve li ser pirsgirêkên jinan disekinin, Emîra rastî nivîsên Ocalan hat ku jinan wekî hêzek damezrîner a civakê dinirxîne, ne tenê wekî şopînerek rola wê ya mêr. Ji vir û pê ve, veguherîneke radîkal di jiyana wê de dest pê kir. Xwendin ne hobiyeke wê ya berê bû, lê wê ji xwe re kir mijara sereke û di temenê xwe yê mezin de dest bi fêrbûna xwendin û nivîsandinê kir.
Jinekê bê deng bû bo dengê hemû jinan
Bi hişmendiya xwe ya nû, Emîra berpirsiyariyeke kûr li hember civaka xwe, bi taybetî jinên ku di rewşên mîna yên wê de dijîn, hîs kir. Wê dest bi organîzekirina civînên nefermî yên jinan li mala xwe kir. Jin di bin dara gûzê ya mezin a li hewşa axê de dicivin, da ku li ser azadî, serxwebûn û rola jinan di avakirina civakek demokratîk de nîqaş bikin.
Rûniştinên wê ji sohbetên nefermî bêtir bûn, ew bûn cihekî ewle ji bo jinên ku cara yekem devê xwe vedikirin û çîrokên xwe yên tundûtûjî, cudakarî û bêpariyê parve dikirin. Bi demê re, Emîra bû kesayetek civakî, kesek ku her kes ji bo şîret an piştgiriyê serî lê dida.
Roleke civakî ku ji sînorên taxê derbas bû
Çalakiyên Emîra bi tenê bi herêma wê ve sînordar nebûn, ew beşdarî gelek çalakiyên ku ji hêla rêxistinên jinan û navendên civakî yên li herêmê ve hatine organîzekirin bû. Ew beşdarî atolyeyên li ser xurtkirina aborî û pêşxistina jêhatîyên jinan û her wiha yên din ên ku armanca wan pêşxistina çandeke çareserkirina nakokiyan û jiyana bi aştiyane bû, bû. Rola wê bi taybetî di salên krîzê de ku herêm pê re rû bi rû ma, berbiçav bû, ji ber ku wê ji bo piştgiriya malbatên ku zarokên xwe winda kiribûn dixebitî. Wê serdana malên wêranbûyî kir, sersaxî xwest û ji jinan xwest ku hêviyê biparêzin û jiyanê bidomînin. Bi saya hebûna xwe ya xurt û kesayetiya xwe ya hevseng, ew wekî rûyê jin ê hêviyê di civakekê de ku gelek êş kişandibû, hate nasîn.
Tevî dijwariyên ku ew pê re rû bi rû ma, ji xizaniyê bigire heya zextên civakî û windakirina xizmên di şer de. Emîra qet neliviya, ew bi israr ma, bawer dikir ku jin dikarin guhertinek rastîn çêbikin, çi qas şert û merc dijwar bin jî. Ew dibêje, tiliya xwe dide xêzên li ser rûyê xwe: “Her xêzek li vir çîrokeke têkoşînê ye, hin ji wan ji aliyê jiyanê ve li dijî îradeya min hatine hiştin.
Îro, Emîra di civaka xwe de hebûneke wê a sembolîk a girîng heye. Heta di 60 saliya xwe de jî, ew beşdarî civînên jinan dibe û girîngiyê dide beşdarbûna her çalakiya jinan. Jinên ku wê nas dikin dibêjin ku Emîra dibistanek e ku nifşan jê wateya berxwedanê û tê çi wateyê ku mirov beşdarvanek çalak be, fêr bûne.
