Hêvî Keleş/ Qamişlo
Roja Mamosteyan rojeke taybet e ji bo rêzgirtina mamosteyan. Di vê rojê de, cîhan ked, hewildanên mezin û girîngiya mamosteyan di jiyanê de bi bîr tîne. Cîhan her sal di 5’ê Cotmehê de Roja Mamosteyan a Cîhanê pîroz dike.
Mamoste, bê guman ew herî layîqî rêz û hurmetê ye û peyva mamoste ji zanînê tê, bi zanîna wî, cîhan tê ronîkirin. Dîrok şahidiya pîrozî û esaletê mamoste kiriye. Ew e yê ku ramanan dide hişê mirovan û wan ji nezaniyê diparêze. Di her civakê de, mamoste stûna bingehîn e ku vejîn û pêşveçûna neteweyan li ser wî ava dibe. Ew çiraya zanînê ye ku rêyên nifşan ronî dike, girêdana di navbera zanîn û hişmendiyê de ye û destê ku nirxan di giyanê ciwanan de diçîne ye.
Rola mamoste ne tenê bi veguhestina agahî û rastiyên zanistî ve sînordar e, ew ber bi avakirina karakterê xwendekar, baştirkirina ramana wan û zêdekirina baweriya wan bi xwe ve diçe. Bi rêya mamoste, zarok fêr dibe ka meriv çawa diyalogê dike, nîqaş dike û nûjeniyê dike, di heman demê de nirxên mirovî û exlaqî yên ku ew dibin endamek hêja yê civakê jî fêr dibe.
Mamoste çiraya zanînê ye ku rêyên nifşan ronî dike
Mamoste mirovê herî comerd e û herî hêjayî rêz û teqdîrê ye. Pîşeya mamostetiyê ne tenê bi pîşeyek asayî ye ku xizmetek ji mirovan re peyda dike, lê belê ew avakirina hiş û ramanan e û derketina ji tariya nezanînê ber bi ronahiya zanînê ve ye. Ji ber vê yekê divê mamoste di her dem û cihî de bên rêzgirtin û ji bo rêzgirtina mamosteyan cîhan her sal di pêncê Cotmehê de Roja Mamosteyan pîroz dike. Ev roj ji bilî sembola pîrozkirina mamosteyê mirovî yê ku rêyên zanist û zanînê ronî dike tiştek din nîne.
Mamoste mirov û civakan ava dike û di destên wî de nifşên ku destê neteweyê ber bi rûmet û pêşketinê ve digirt têne mezin kirin. Ew e ku bijîşk, endezyar, parêzer û her kesî fêr dike. Bêyî hebûna mamoste, ne raman, ne zanist, ne vedîtin dê hebin. Ji ber ku mamoste ajokera sereke ya perwerde û xwendinê ye, teqdîrkirin û rêzgirtina mamoste ew e ku herî zêde kêfxweşiyê tîne giyan, nemaze ji ber ku ew ne tenê bi belavkirina zanînê re mijûl dibe, lê di heman demê de perwerde dike û hîn dike jî. Ew hemû zanîn û agahiyên xwe pêşkêş dike û pir kêfxweş e ku berhemên hewildanên xwe di xwendekarên xwe de dibîne. Mamoste kesekî îlhambexş e ku dikare hişê xwendekarên xwe ber bi gelek cîhanên afirîneriyê ve bibe. Ew dikare di her tiştî de bibe referansa wan a sereke. Ev yek bi avakirina baweriyê di navbera wî û xwendekarên wî de û avakirina pirên evîn û xwesteka dayîn û fêrbûnê pêk tê. Ji ber vê yekê, mamoste gelek peyamên bi bandor pêk tîne. Mamoste xwedî statuyek mezin e, mîna statuya dêûbavan, ji ber ku ew peyama zanînê li ser milên xwe hildigire.
Hêjayî gotinê ye ku Mamoste kevirê bingehîn ê pêşveçûna mirovahiyê ye û bêyî wî avahiya civakê hildiweşe. Ji ber vê yekê, rêzgirtina mamosteyan û teqdîrkirina hewildanên wan ne tenê erkek exlaqî ye, lê veberhênanek rastîn di pêşeroja gelan de ye. Wekî ku tê gotin: “Her kesê ku tîpek fêrî min bike, herwiha her kesê ku min bi nirxan mezin bike, ez deyndarê wî yê heta hetayê me.”
