Hêvî Keleş/ Qamişlo
Trajediya Jina bi navê Hûriya Mihemid û zarokê wê li kampekê, di nav nebûna lênêrîn û piştgiriyê de, tevî nexweşiyên wê ên tendurustiyê zarokekî xwe yê astengdar xwedî dike. Hûriya diyar kir ku tevî nexweşiya xwe û zehmetiyên jiyanê, ew kurê xwe bi tenê nahêle.
Di navbera dîwarên kon û nebûna piştgiriyê de, Ebdulrehman di şerê xwe yê bi seqetiyê re bi tenê dimîne. Diya wî û xewnên wî yên biçûk ku di defterekê de dinivîse, bi hêviya ku rojekê ew ê rast bibin û wî bikaribin li ser piyan bimînin, her çend tenê ji bo demekê be jî.
Roj bi roj zehmetiyên jinên koçber ên kampên koçberiyê yên herêma Bakur û Rojhilatê Sûriyeyê, hemwextî rewşên mirovî yên dijwar zêde dibin. Bi sed hezaran jinan li seranserî Sûriyê neçar man ku bi riyên neyasayî ji welatê xwe derkevin, vê yekê ew tûşî hemî cûreyên pirsgirêk û metirsiyan kirin û helbet ew zarokên bi dayikan re jî rastî heman metirsiyan hatin, ji ber ku dayik di hemû şert û mercên cûrbecûr de li gel zarokê ye, li gorî nerîtên civakên kevneşop.
Rêwîtiya Hûriya Mihemed û kurê xwe yê pêşîn yek ji çîrokên dijwar e, navê kurê wê Ebdulrehman Yasîn
Ebdulqadir, çîroka êşa kurê wê ji temenê 5 salî dest pê kiribû. Ew bi kêmasiyeke stûyê ku rê li ber wî digirt ku ji rojên xwe yên ciwaniyê ve bisekine an biçe, ji ber ku astengiyek di hestûyê pişta wî de hebû. Ji wê demê ve, Ebdulrehman ne çêja lîstikê, ne jî kêfa bazdana li dû topê an jî di nav hevalên xwe de nas kiriye. Dayika wî roja xwe bi hilgirtina wî li ser pişta xwe, di navbera kon, serşokê û navenda bijîşkî de, ku tê de xizmetên herî bingehîn jî tune ne, derbas dike. Dayika wî Hûriya derbarê çîroka xwe û kurê xwe yê astengdar de ji rojnameya me re axivî.
Tevî nexweşiya xwe, dilê wê li ser kurê wê ye
Hûriya Mihemed derbarê êşa xwe û kurê xwe de wiha got: “Pişta min şikestî ye, lê ez ê wî bernedim, di navbera axînan de, ew bi çavên westiyayî li ser hûrguliyên roja xwe ya dirêj diaxive. Pereyên min ji bo dermankirina kurê min an jî ji bo peydakirina dermanan ji bo xwe an mêrê xwe, ku ew jî nexweşiya dil pê re heye, tune ne. Piştî hewildanên dijwar, min bi zorê kursiyek bi teker peyda kir, lê ev ne bes bû ku barê min sivik bike, ne ji hêla fîzîkî ve û ne jî ji hêla psîkolojîk ve. Ez jî êşa nexweşiyên dil û çav dikşînim û neçar mam ku prosedûreke qestera çêbikim, lê ez ditirsiyam ku tê de jiyana xwe ji dest bidim. Niha jî ez li benda kêliya ku ew bikaribe li ser lingên xwe bisekine, mame.”
Ew li ber astengiyan bêçare maye
Dayik bêçaretiya tevahî ya li kampê wiha vedibêje: “Ji sala wî ya yekem ve, me dizanibû ku ew hewceyê terapiya fîzîkî yên dijwar e, lê derfetên me yên madî tune ne. Li vir ne navendên taybet û ne jî alavên taybet hene. Heta tekerlek jî peyda kirina wê zehmet bû. Derman tune ye û alîkarî kêm e. Wî ji min pirsî çima ez mîna zarokên ku di konan de digerin û li vir û wir dilîzin nameşim. Min nikarîbû bersiv bidim, ji bo wî tu rûniştinên piştgiriya psîkolojîk tune ne.”
Zehmetiyên jiyanê û nebûna piştgiriyê
Hûriya têkildarî zehmetiyên jiyana û hewldana çareserkirina nexweşiya kurê xwe wiha domand: “Me navê wî li gelek rêxistinan tomar kir û her carê wan ji me re digot ku ew ê rewşa wî bibînin, lê heta îro me tiştek nedîtiye.” Wê zêde kir. Wî ji bilî ku mîna wan bimeşe tiştek din nexwestiye, ji bilî hêsirên xwe ti bersivek min tune. Kes tune ye ku malbatê xwedî bike. Mêrê min nexweşiya dil pê re heye û ez jî gelek nexweşiyên din bi min re hene. Felca zarokê min ji me re zehmetiyek mezin çêkiriye, pêçên ku ji hêla rêxistinan ve têne belavkirin kêm in û li gorî mezinahiya wî nînin. Ji ber vê yekê, ez neçar im ku wî bibim serşokê û li ber konê rûnim, lê ew li zarokan dinêre, ku ev yek rewşa wî xirabtir dike.”
Daxwaza wê, kurê wê rabe ser piyan
Hûriya Mihemed xwestek û hêviyên xwe wiha anî ser ziman: “Ez mûcîzeyan naxwazim, lê ez dixwazim ku Ebdulrehman xwe wekî her zarokekî din hîs bike, her çend tenê bi piştgiriya psîkolojîk . Cilên nû mafê wî yê taybet in, pêlîstok kêm têne dîtin û navendên taybetî tune ne ku wî şa bikin an piştgirî bikin. Em pere, qesr, konekî nû, an pakêtên alîkariyê naxwazin. Ez alîkariyek sade bi dermankirina fîzîkî dixwazim. Ez û hevjînê xwe nizanin kengî em ê jiyana xwe ji dest bidin û wî li dû xwe bihêlin, gelo wê kî wî xwedî bike.”
