Remezan Olçen
Heftiya bihurî me li ser girîngiya strîna strana azadiyê nivîsî bû. Vê heftiyê werin em bi hev re li ser vê pirsê bifikirin. Bi awaz û newaya strana azadiyê mirov dikare bi çi rengî ji bo gelekî hîn hebûna wî di metirsiyê de ye çebike? Em ê di demên qirkirinê de çawa bikaribin strana xwe ya azadiyê bistirên? Muzîk bi tilsim e, bi efsûn e li deriyê dil dide, ruh pê aş dibe. Hem ji bo kes wisa ye hem ji bo kom û civak. Ji ber wê hindê jî gelek girîng e ku mirov wî zimanî bikaribe bi hostatî bi kar bîne. Ji bo vê jî hîs lazim e. Ev huner bi derewan pêş nakeve. Hîs derewan nakin. Hîsên derewîn jî tine ne. Madem hostatiya vê hunerê anîna ziman û îcrakirina wê hîse, nexwe divê ev huner xwe ji çavkaniyê xwedî bike.
Gelek stranên xweş hene ku di dewrekî de tên guhdarkirin û xîtabî dewrekî din nake. Ev jî heye, rast e lê hin stran jî hene ji dewrên kevn hea roja îro li ser zar û ziman e. Sedema xwe ew e ku ev stranên hanê xwe ji çavkaniya xwe qut nekiriye. Têhna xwe bi çavkaniyê şikandiye. Din ava civakê de fesiliye û kemiliye. Bi civakê re, bi êş û şadiyên civakê re li hev hatiye lewma tê de nirx hene, nirxên civakê ku civak xwe tê de dibîne. Ji lewma jî dem ali wan stranan guhdar dike; dibe ya xwe, dibe xwe.
Di serdema bajarvaniyê de bi pergala modernîst, şêwaza danîna stranan jî guherî. Ji civakê zêdetir berê xwe da ferdên civakê. Têkçûn, veqetîn, hîcran û fîraxa kesî bû navenda danîna stranê û anîna ziman a wê melodram û trajediyê. Ji ber wê jî erê civaka ku ji kesan çêdibe heta radeyekê guhê xwe da van stranan lê li aliyekî dilê xwe jî tim dizanî ku ev strana han ne êş û ne jî şadiya wê dibêje. Ev li trajedya kesekî/ê guhdar dike û dixwaze xwe tê de bibîne lê naxêr ev nabe. Ev kiras li bejna civaka ku ji kesan çêbibe jî ji kesan mezintir e teng tê.
Ji ber wê jî di vî demî de ku civaka êşiyayî ya Kurd dixwaze li stranên xwe guhdar bike. Li Rojava li qadên şoreşa jinê bi saya sazûmaniyên wek Pargîn û Hunergeha Welat em dibînin ku bê ka mirov dikare çawa strann li deriyê dilê civakê dixe çawa dikare bê çêkirin? Dem ew dem e ku em van stranên xwe zêdetir bikin. Dem ew dem e ku em hîn bêhtir li nava civakê li gorî rastî û heqîqeta wê stranên azadiyê çêbikin. Li her gotin û her dengê newaya xwe baldar bin ku em bizanibin ew stran wê bibe drewşa civaka me ku pê dimeşe azadiyê.
Em ji bîr nekin ku Zerdeştê Kal jî bi Gathayên xwe yên ku hemû stran bûn, felsefeyeke nû danî. Rêya azadî û felatê ji qewmên Medya re nîşan da û Med bi wan Gathayan bi ser dijminên xwe ve meşiyan û bi ser ketin. Awaz û Newa ji ber wê dema heqîqetê tînin ziman û civak bi wê heqîqetê dimeşe tu hêz nikare xwe li ber wê civaka ku strana azadiyê distirê xwe bigre û bisekine.
