Ahmet Aktaş
Dewleta Tirkan, li gorî destûra NATOyê, dikare ketina dewletê nepejirîne (veto bike). Di heman çarçovê de mafê Tirkiyê heye ku dewleta Finlandiya û ya Swêdê veto bike.
Lê, mijara sereke û girîng ne ev e. Ya girîng ew e ku bi çi armancê, ewqas bi awirê tal û bi dengê bilind diqîre?
Erê, siyaset û helwestên van dewletan jî, giring e û bi taybetî dîtin û danistandinê wan ên bi gelê Kurdistanê re, desthilatiya AKP-MHP’ê hêrs dixe. Lê, armanca bingehîn a ji vê hêrsê û qîrînê, ji bo xwe mafdar û mexdûr nîşan bide, ji raya giştî re, her wiha bi vê şêwazê, ji van alozî, şer û pevçûnên cîhanê sûdê bistîne.
Jixwe, şerê Ukraynayê li ber çavan e û bi giranî pêşbînî ew e ku hinek dewletên hegemon ên cîhanî naxwazin ev şer raweste, berovajî vê, ji bo şer gurrtir û berfirehtir bibe, hewl didin.
Bêgûman, bandora vî şerî û aloziyê ya li ser Tirkiyeyê bi piralî ye; siyasî, aborî, cografî û hwd. li ser hemû aliyên civakî û bi taybetî jî, li ser siyaseta derve.
Aliyê ku bi piranî gelê Kurdistanê têkildar dike, li Rojava û Sûriyeyê, ji nuha û pê ve, siyaset û helwestên DYA û Rûsyayê wê çawa bin?
Di vî şerê cîhanî de, helbet li gel her du dewletên giregir ên hegemon, hemû dewletên din jî, ew ê bixwazin hevalbendên xwe pirtir bikin, ji ber ku bi taybetî rewşa şer û aloziyên heyî yên li Sûriyê û Rojava, ew ê bandorê li ser siyaseta hemû dewletan bikin.
Her çendîn dewleta dagirker a Tirk, heta qirikê ketiye nava şer jî, lê piştî guhertinên nuh ên bi şerê Ukraynayê re, êdî ji naçarî rengê xwe li gel DYA û NATOyê eşkeretir dike. Helbet ev guhertinên nuh, li ser têkiliyên KT û Rûsyayê wê bibin sedemên peşkeftinên neyînî. Dijberiyên KT û Îranê jî gûr dibin.
Li Sûriyeyê, ji bo siyaset û serweriya xwe bi xurtî mayinde bihêle, di destê Rûsyayê de, rêya herî berbiçav; pêkanîna lihevhatina navbêna Rêveberiya Xweser a Bakur û Rojhilatê Sûriyeyê û Rêveberiya Şamê ye.
Wisa diyar e, Dewleta Tirk van guhertinan dibîne û lez daye êrîşên xwe yên dagirkeriyê. Ew gotinên, ji bo bicihkirina milyonek penaberên Suriyeyê li Rojava û bilezxistina avakirina xaniyan a rojevê, ji ber van sedem û pêşketinan e.
Helbet DYA û NATO jî, destekê didin vê siyaseta qirker û hewldanên lezgîn ên Dewleta Tirk.
Li goreyî tê xuyakirin, rikberî û rakêşiya navbera Rûsya û DYA-NATOyê, wê gelek dijwartır bibin.
Dewlete Tirk a mêtinger jî, wê zûtirîn wextê bixwazê û hewl bide ji vê tevliheviyê bi qezenc derkeve. Lê naxêr, nagihêje vî miradê xwe. Ji ber ku her çendîn dostên wê yên navdewletî xurt dibin, neyarên wê jî him li hundur him li derve pirtir dibin.
Ji ber talan, wêran û lêdana hundur, hema hema ew aqûbeta desthilatiya Sri Lankayê ne dûrî desthilatiya malbata R.T.Erdogan e.
Her wiha ji ber siyaseta nijadperest û xwînrij, hema hema ew aqûbeta Kembera Ereban a li Rojavayê, wê were serê siyaset û projeya Kembera Tirkan û desthilatiya AKP-MHP’ê.
Ew çendîn bêjin „em, ji bo ku Finlandiya û Swêdê alikariya terorizmê dikin, lewma em ketina wan a NATOyê napejirînin“, dîsa ew nikare baweriyê bide ti kesan û ew dijberiya wan jî derew e û DYA bêje çi, wê dike. Êdî raya giştî bi giranî pê hesiyaye ku Komara Tirkiyê, ne tenê alikariya têrorizmê dike, ew bixwe terorizma dewletê dide meşandin.
