Sînan Cûdî
Tiştê ku li Şêx Meqsûd û Eşrefiyê qewimî, nikare tenê wekî pirsgirêka taxeke were xwendin. Van bûyeran bi zelalî nîşanî me dan ka çawa aştiya li Sûriyeyê dereng ket, çawa zext li Kurdan hat kirin, û çima ezmûna Rêveberiya Xweser ewqas hedef hat girtin. Heleb wekî modelek piçûk a pêşerojê ji me re hat pêşkêşkirin.
Pêşî, Heleb ev nîşanî me da: Pirsgirêk ne ewlehî ye, lê siyaset e. Tewra vekişîna hêzên ewlehiyê û saziyên Rêveberiya Xweser jî êrîşan nesekinand. Ji ber ku hedef ne hebûna hêzên çekdar bû. Armanc, fikra xwe rêvebirina Kurdan bû. Ji bo rejîma Şamê, Şêx Meqsûd û Eşrefiyê ne gefeke leşkerî bû lê mînakek siyasî bû. Ji ber vê yekê, hebûna meclîsa gel nayê tehemûlkirin.
Ya duyemîn, peymana 10ê Adarê wekî belgeyek aştiyê hat pêşkêşkirin, lê ji destpêkê ve, ji hêla Şamê ve wekî amûrek ji bo tasfiyeke dem dirêj hat plankirin. Nebicîhanîna peymanê ne kemasiyeke bû hilbijartinek bi zanebûn bû. Peymana 1ê nîsanê jî di vê çarçoveyê de divê were xwendin. Ji aliyê Kurd hat xwestin ku bi awayekî leşkerî vekişe, piştî vê yekê deverên sivîl û îdarî hatin hedefgirtin. Ev taktîka derengxistinê li Helebê hat sepandin.
Sêyemîn, vekişîn encam bû, ne sedemek. Derketina hêzên ewlehiyê û saziyan ji taxan wekî gavek ji bo pêşîgirtina li pevçûnê hat pêşkêşkirin, lê ewlehî di berdêla wê de pêk nehat. Berevajî vê, zext zêde bûn. Ev peyamek zelal bû ji bo gelê Kurd: “Her çend hûn vekişin jî, hûn ê di aştiyê de nemînin.” Ev peyam ne bi tenê li Helebê sînordar e, lê li ser tevahiya Rojava ye.
Çaremîn, Tirkiye di vê senaryoyê de ne çavdêrek nerasterast e, aktorek rasterast e ku şekil dide ye. Amûrên leşkerî yên ku têne bikar anîn û daxuyaniyên ku têne dayîn vê yekê venaşêrin. Ya girîngtir, destwerdana Tirkiyeyê ne di pevçûnê de ye bi Şamê yan hêzên din re. Berevajî vê, rêzek berjewendiyên hevbeş der barê qelskirina destkeftiyên siyasî yên Kurd de derketiye holê. Armanc li vir ne têkçûna leşkerî ye, lê tecrîda siyasî ye. Gelek hêz di vê armancê de li hev kirin.
Pêncemîn, Perspektîfa Aştî û Civaka Demokratîk tam ji ber vê sedemê dijberên xwe nerehet dike. Modela civakî ya ku di manîfestoya Rêber Apo de hatiye vegotin alternatîfek e ku çareseriyên dewlet-navendî dixe ber pirsê. Tiştê ku li Helebê tê hedefgirtin ev fikra jiyana alternatîf e. Bi hilweşandina encumenên taxan, rêxistinên jinan û pratîkên biryargirtinê yên herêmî, civak bêparastin hiştine.
Ya şeşemîn, ev ne provayek ji bo êrîşek tevahî ye, lê ceribandinek cidî ye. Kurd dê çawa piştî vekişîna leşkerî bertek nîşan bidin, civak dê çiqas zû hilweşe û aktorên navneteweyî dê çiqas bêdeng bimînin. Ger ev ceribandin serketî derkeve, heman rêbazan dê li rojhilatê Firatê jî werin bikar anîn. Lê vê carê ne bi tankan, lê di bin sernavên “entegrasyon” û “rêkûpêkkirinê” de.
Encam: Ger Heleb Hişyariyek Be, Bersivek Jî Heye
Helebê wêneyek tarî nîşanî me da, lê bêhêvîtî fêrî me nekir. Berevajî vê, wê eşkeretir kir ku çi hewce ye ku were parastin. Şoreşa Rojava ne tenê serkeftinek leşkerî bû. Ew cesareta gel bû ku jiyana xwe panzdeh salan de karibû ava bike. Ev cesaret dema ku taxek tê vekişandin winda nabe. Dibe ku sazî bên hilweşandin, lê bîra rêxistinkirî nayê jêbirin.
Tiştê ku îro divê were kirin ne panîk e û ne jî bêdeng mayine. Ew e ku parastina xwe ya rewa ne tenê bi çekan, lê di heman demê de bi siyaset, hevgirtin û rêxistina civakî jî berfireh bibe. Pêvajoya Aştî û Civaka Demokratîk rêya herî rastîn ji bo vê herêmê ye jî. Ev gel ne bi bindestkirinê dikare were rêvebirin û ne jî bi zorê dev ji îradeya xwe berdide.
Heleb jî vê yekê bi bîr xist: Kurd ne tenê bi berxwedanê, lê bi sekinandina li cîhê rast qezenc dikin. Û cîhê rast, li kêleka gel e.
