Ger ku mirovek nave hunermedi li xwe kiriye an ji em ben civak je re dibe “hunermed”, dive ew kes di hemu tekîlî, dayîn û istendin, tevgera xwe a rojane, axaftin û gotinên xwe de gelek, gelek bi fikarbe. Bo çi? Ji ber ku ew kes, peşengê civakê ye û Civak ji wan kesan bedeware ku ji bo wê kare serkeftî, berhemên bi bador û rastiya civakê raxe ber çavane. Tenê navê xwe kirin “HUNERMED” lê tevahî pêkanînn xwe de ji dîsîplîna hunerê dur, serîde xwe xapandinek mezine û civakê bi van şaşiyên xwe xistina nava şaşiyane.
Tevger azadiyê ji bo çil milyon kurd û tevahî gelên li Kurdistanê dijên, garatiya jyanek azad, hebuna nasnama xwe û pêşengiya pêşerojên ronake. Ev tê çi wateye? Kesên di nava rexistina vê tevgerêde, ji bo gelên Kurdistanê mînakên herî rast, serkeftî û îdolin.
Dema em li eniya çand û hunerê binêrin, piranî kesên di ve qadê de mixabin ji ve rastiya ku civaka me pê bawere gelek dûrin. Dijwariya meşandina hunermediya kurdî rastiyekê ye û rasti jî gelek zore, lê ev naye wê wateye ku em bejin va kara dijware, ez ji hinek takekesiya xwe bidim pêş û ji bo dihatiuya xwe kar bikim. Ger em usa bejin, di wir de hunermediya me namîne û em dikevi paştirî civake. Ji xwe gelek kesen nav hunermed taybet stranbej, bi ve nerîne tevdigerin û berhemên dibejin ji duruşmên civake gelek, gelek paşmayî, sivik û weke henekên zarokanin.
Belê rewşan gelek stranbej divê helîdaye, lê Civak û taybet rexistin çi difikire an çi dibe ji van kesanre?
Qasê ku em dijên û dibînin, pirniya civakê di ferqa ve rastiyê de nîne. Rêxistin jî di bin barê şerê giran û siyaseta rojanê de, zêde goh nade heta cîh bi cîh ji ve rewşera deriyan vedike.
Rojên çuyî me salvegera “Nuve Vejîna Gelê Kurd” pîrozkir û di bernamekê giştî de gire, giren stranbejên me, ez jî têde me bi bernamekê qaso hunerî ve roja bêhepa pîrozkir. Hunera çil, sî salan û têgihiştina stranbejên şoreşger di wê bernamêde li ber çavanbû, gelo kê an kî ji me dikare beje gelek serkeftî, şanenazî û bi hunera resen tijî bû? bawernakim tu kes usa beje, ji ber ku tênegihiştina stranbejên me yên pêşenge eniya hunera me ne li gor asta ku Tevgera Azadiyê gihiştiye da bû. her yek li gor takekesiya xwe fikiribû û dixwas di vê bernamêde tenê xwe bide pêş. Bi axaftin, bi seknên xwe û bi ne jiberkirina stranên çil sale tên gotin ev rasti diyarbû. Ez kesek ku di wê qadêde me û xwe ji wan cuda nabînim, gelek xemgîn û gelek dehşem. Gelo çima, çima, çima?
Ji ve pirsa xwe ra bersiv digerim, lê bersiv , ne rast siyaset meşandina ser huneredeye û kesên ji tatekesiya xwe gelek hesgir û ji rastiya tevger û hunerê durin û bê pilasaziya me ye.
Di wan rojan nezda me du cangoriyên Kurd ku her yek pêşengiya gişti gelê kurdi dikirin û bi şahadeta xwe me bi eşek mezin lerizandin. Heval Atakan Mahîr û hevalê Zekî Şengalî. Ez bi xwe ji bi wan şahadetên mezin gelek dehşêm û napejrînim ku êdî bes me can gorîkir dibejim. Li heber tevahî şehîden me bejna xwe ditewînim. Silav û rez
Rotînda YETKÎNER
