Enes Yıldız
Rojhilata Navîn di navenda sedsalan a pevçûn, şikestin û têkoşîna desthilatdariyê de bûye. Îro, herêm di çerxek nû ya tundûtûjiyê re derbas dibe ku birînên kûr li ser bîra kolektîf a mirovahiyê çêdike. Rastiya ku hişê me mijûl dike, nihaya me wêran dike û hin kesan di şevê de şiyar dihêle, hebûna rêjeyek dewlet-kapîtalîst e ku dikare bibêje “danûstandin baş diçin” di firotina çekan de. Di nav vê rêjeyê de, kes nemaye ku empatî bike. Êşa mirovên ku hebûna wan di nav xirbeyên li Xezayê de bi dawî dibe, qîrîna civakên ku di bin siya bombe û mûşekên balîstîk de dijîn, erdnîgariya kevnar a Rojhilata Navîn vediguherîne dojehê.
Di demekê de ku pergala cîhanê îdîa dike ku “rêjeyek nû” ava dike, Tehran dişewite; Bexda giraniya rojek tevlihev hildigire. Mirovahî ji her demê bêtir li ber windakirina hişê xwe ye. Edalet tune; qanûnek cîhanê ya ku qaîdeyan dişkîne serdest e. Ji ber ku exlaq, exlaq û civakan ji nirxên xwe dûr ketin, êşên sedsalekê ku qanûn û edalet bêbandor in, zêdetir dibin. Ji roja ku perperok hatin kuştin, jiyan wekî amûrek hatiye bikaranîn; pîroziya jiyanê hatiye telefkirin. Cîhan, nasname û çanda jinan – hemî hatine kişandin ber bi tunebûnê ve. Şerê du mehên dawî li Helebê dest pê kir. Sûriye niha navê kevin ê dojehê de ye. Polîtîkayên ku bi navê “Îslamê” têne meşandin, Kurdbûn, Elewîtî û hemî cihêrengiya civakî ya li ser rûyê erdê veguherandine navendeke qirkirinê. Şerên mezhebî, nakokiyên ku bi navê ziman, ol, nijad û dewleta neteweyî, hevsengiyên siyasî têne meşandin… deriyên şerekî nû û dojehekî nû li seranserê Rojhilata Navîn vekirine. Ev şer ne tenê li dijî axan, lê di heman demê de li dijî raman, ruh, hest û wateya hebûnê ya mirovan jî ye. Li Kurdistan û Rojhilata Navîn, em di nezelaliyekê de diherikin ku em nikarin li ser sibê jî bifikirin, nikarin pêşeroja xwe xeyal bikin. Em bi wêneyekî Rojhilata Navîn re rû bi rû ne ku tê de rejîm hilweşiyane, nakokiyên li ser demokrasî, nasname û çandê zêde dibin û şerên dîrokî xwe dubare dikin. Dema ku welatên Kendavê ji petrol, dolar û sermayeya cîhanî sûd werdigirin, ew wekî “navenda Îslamê û axên pîroz” têne binavkirin. Ev nakokî lawaziya aborî û îdeolojîk a herêmê hîn bêtir eşkere dike. Mirina Xameneyî, gotinên wî û cezayên mirinê yên ku wî dane… Kurdên ku hatine darvekirin di nav rûpelên tarî yên vê dîrokê de ne. Nakokiyên di asta ramanan, paradîgmayan û dewletan de; tengezariyên mezhebî, nakokiyên rêxistinî û berdewamiya rêça dîrokî ya dirêj a ku ji hêla aliyên têkildar ve hatine şopandin hemî beşek ji vê ne. Rojhilata Navîn, careke din, di siya dîroka xwe de dimîne: erdnîgariyek ji nakokî, şikestin û bîra winda ya mirovahiyê. Di vê pêvajoyê de, dema ku Kurd şer û çekên di hişê xwe de berdidin, herêm li ber destpêkên nû ye. Kes nikare pêşbînî bike ku tengezariya Îran-Îsraîlê dê ber bi ku ve biçe. Her ku hilweşîna ramana mirovan ji nû ve tê nûkirin, dîrok xwe dubare dike. Destwerdanên hêzên derve û têkoşînên ji bo hegemonyayê herêmê ji nû ve şekil didin. Di heman demê de, Kurd hewl didin ku di nav vê aloziyê de rêya xwe diyar bikin; ew têdikoşin ku berxwedana serdemê, hebûna xwe ya dîrokî û bîra xwe ya kolektîf biparêzin.
Êşa Sedsalane ya Rojhilata Navîn: Hilweşîn, Nakokî û Bîra Windabûyî ya Mirovahiyê
