Erdogan Altan
Piştî salên dûr û dirêj ên şer û pevçûnan, nûçeya vekişîna ji çiyayan, bêguman berî her tiştî ji bo gelên me yên ku hesreta aştiyê dikşînin, bû tîrêjeke hêviyê. Hêviya sekinandina xwîna ku dirije, vebûna kanalên siyasetê û derfetek ji bo çareseriya demokratîk a pirsgirêka Kurd, hesta herî bingehîn bû ku ev pêngav bi wate dikir. Lê belê, dema mirov li pêngavên dewleta Tirk û hêzên herêmî yên li pişt deriyên girtî dinêre, pêwîst e ku bi baldarî were pirsîn ka ev “pêvajoya aştiyê” ji bo Kurdan tê çi wateyê.
Dewleta Tirk vê vekişînê wekî “serkeftineke” operasyonên xwe yên leşkerî pêşkêş dike û pêvajoyê wekî rêya ber bi “tesfiyeya” rêxistinê ve bi nav dike. Yanî, niyeta wan ne çareserkirina pirsgirêkê ye, lê barkirina navenda pirsgirêkê ji nav sînorên Tirkiyeyê ber bi Başûrê Kurdistanê ve ye. Ev ne bidawîkirina şer e; tenê guhertina qada şer e. Ev stratejî, armanca xwe ya afirandina zextê li ser hikûmeta Iraqê, neçarkirina Bexdayê ku li dijî Kurdan helwest bigire û zêdekirina nifûza Tirk a li herêmê vedişêre.
Di vê nuqteyê de, çarenûsa Kurdan careke din li ser textê setrencê yê hêzên mezin dibe piyon. Raporên ewlehiyê yên Amerîkayê bi eşkereyî îtîraf dikin ku hebûna PKK’ê ya li Başûrê Kurdistanê wekî “karta bazarê” di navbera Enqere û Bexdayê de tê bikaranîn. Îran, ji aliyekî ve xuya dike ku piştgiriyê dide vekişînê, lê ji aliyê din ve ji bo kûrkirina nakokiyên di navbera Kurdan de lîstika xwe dilîze. Rêveberiya Herêma Kurdistanê (PDK û YNK) di navbera zextên aborî yên Tirkiyeyê û daxwazên gelê xwe de asê maye. Her kes berjewendiyên xwe diparêze, lê ya ku zirarê dibîne dîsa yekîtî û paşeroja gelê Kurd e.
Detayeke girîng a ku ji çavkaniyên Rûs derketî, xala kilît a vê hevkêşeyê kurt dike: “Tirkiyeyê bi neberdana Rêber Abdullah Ocalan şaşîtiyeke mezin kir û ev yek dê bandorê li diyalogê bike.” Ev tesbît, cewhera mijarê radixe ber çavan. Aştiyeke rasteqîn û çareseriyeke demokratîk, ancax û ancax bi diyalogeke bi wate ya ku îradeya gelê Kurd temsîl dike, ango bi tevlêbûna Rêber Abdullah Ocalan pêkan e. Wekî din, her pêngavek ku were avêtin, dê ji pêngaveke taktîkî ya ku şer ji erdnîgariyekê dibe ya din, Kurdan di hevkêşeyên herêmî de dike amûra bazarê û di dawiyê de bêçareseriyê kûr dike, wêdetir neçe.
Jiyanî ye ku gelê me vê pêvajoya nû, bi parastina hêviya aştiyê lê di heman demê de bi hişyarbûna li hemberî lîstikên hêzên mezin û dewletên mêtinger bixwîne. Têkoşîna esil, bêyî ku girêdayî erdnîgariya şer be, xurtkirina zemîna siyaseta demokratîk û yekbûna ji bo mafên rewa yên gelê Kurd e.
