Hêvî Keleş/ Qamişlo
Hunermenda Kurd Gulistan Tahir, ku bi navê Gulistan Subarî jî tê nasîn, îro li bajarê Boxumê yê Almanya, piştî kariyerek hunerî ya dehsalan dirêj ku stranbêjî, şano û lîstikvaniyê vedihewîne, koça dawî kir. Karên wê aliyên bîranîna Kurdan, şer, koçberî û sirgûniyê nîşan dan.
Gulistan Tahir ji bajarê Derbasiyê ya Rojavayê Kurdistanê bû û di malbatekê de mezin bû ku navê wê bi huner û strana Kurdî re hevwate ye. Rêwîtiya wê ya hunerî di sala 1984”an de dest pê kir dema ku ew tevlî komên folklorî yên Kurdî bû û beşdarî stranbêjî û çalakiyên hunerî bû. Ji wê demê ve, ezmûna wê ya hunerî dest pê kir, ezmûnek ku dê bi dehsalan bi wê re be, berî ku ew paşê derbasî şano û lîstikvaniyê bibe. Têkiliya wê bi hunerê re ji hawîrdora malbata wê veqetandî bû, Bavê wê hunermend Necm Omarî ye û dayika wê stranbêja gelêrî Hasîna Omarî ye. Di nav malbata wê de hunermendên navdar jî hene wek xwişka wê, stranbêja operayê Mizgîn Tahir û birayên wê, Remezan Necm Omarî û Şukrî Subarî.
Dengbêjek bi navê Gulîstan Subarî
Ji bilî xebata wê ya bi komên gelêrî re, Gulistan Tahir di warê stranbêjiyê de jî mohra xwe hişt û tomarên wê bi navê wê yê dikê, Gulîstan Sobarî, derketine holê. Hin ji tomarên ku bi navê wê belav dibin ev in: Ne Sofî me, Hewar Dane, Çeto, Welato, Qamişloka Evînê. Ev tomar aliyek din a ezmûna wê ya hunerî eşkere dikin, ku ji sehneyê wêdetir ber bi strana Kurdî ve dirêj bû, ku beşek ji nasnameya wê ya hunerî ji destpêka kariyera wê ve bû.
Bi salan, ezmûna Gulistan Tahir berfireh bû û şano û lîstikvaniyê jî di nav xwe de girt. Wê bi derhêner û şanonivîsê Kurd Adil Ismail re xebitî, ku navê wî bi çend berhemên şanoyê yên Kurdî ve girêdayî ye. Gulistan di gelek lîstikan de beşdar bû, di nav wan de “Hikabi”, ku di sala 1994”an de yekem car hate pêşandan. Ji bo performansa xwe, wê xelata Lîstikvana Herî Baş bi lîstikvan Mazkin Tahir re parve kir. Veguhestina wê ya bo şanoyê ji guhertinek di pratîka hunerî de bêtir bû, wê di wê de cîhek dît ku pirsgirêkên mirovî û civakî, her wiha şer û koçberiyê îfade bike.
Yek ji qonaxên herî girîng ên di kariyera şanoyê ya Gulistan Tahir de monodrama “Nisrîn” bû, ku ji hêla Ehmed Ismaîl Ismaîl ve hatiye nivîsandin û ji hêla Adil Ismaîl ve hatiye derhêner kirin, ku Gulistan rola sereke lîstiye. Kar li ser performansa lîstikvanê û hebûna wê ya laşî û dengî disekine. Gulîstan lîstikvanî û stranbêjî bi hev re kir da ku karakterek ku bi tirs, hesret û êşê barkirî ye, lê di heman demê de li ewlehî û jiyanê digere, nîşan bide. Piştî ku li Almanya, bi taybetî li bajarê Boxumê bi cih bû, Gulistan Tahir çalakiyên xwe yên hunerî û çandî domand.
Laş diçe, lê mîrat dimîne
Li Boxum, bajarê ku hunermend bi salan lê jiyaye, rêwîtiya Gulistan Tahir îro bi dawî dibe, lê ezmûna wê ya hunerî bi mirina wê bi dawî nabe. Wêneya wê li ser dikê, rolên wê û karakterên wê dê di bîranîna kesên ku wê pêşandan dîtine de bimînin. “Nisrîn” dê yek ji sembolên herî berbiçav bimîne ku aliyek ji ezmûna wê vedihewîne, jinek li ser dikê ku dengê zarokekî hildigire, zarokek ku êşa welatekî hildigire û hunermendek ku hewl dide çîrokek takekesî bike şahidiyek ji bo trajediyek kolektîf. Gulistan Tahir koça dawî kir, lê hunera wê dê her û her wekî şahidiyek ji bo beşek di dîroka şanoya Kurdî ya li sirgûnê de bimîne û ji bo biryardariya bêdawî ya hunermendê ku tevî dûrbûn, xerîbî û dijwariya bîranînê berdewam bike.
