Gulîstan Xalid
Di dîroka gelan de hin qonax hene ku nirxa wan tenê bi encamên rojên wan nayê pîvan kirin, lê bi hêza ku ji bo pêşerojeke nû diafirînin tê nasîn. Rojava jî di van salên dawî de bûye navê berxwedaneke ku di hundirê xwe de gelek nirxên mirovahî, wek parastina gel, azadiya jinê, biratiya gelan û xwesteka jiyana hevbeş hilgirtine.
Di vê rêya dirêj de gelek ked hat dayîn û gelek can hatin dayîn. Şehîdên Rojava bi armanca ku gelên herêmê di nav ewlehî, azadî û rêzgirtina nasnameya xwe de bijîn, bûn sembola vê têkoşînê. Ji ber vê yekê, her pêşketina siyasî ya nû divê ne wek paşguhkirina wan ked û fedakariyan, lê wek encama wan bê dîtin.
Piştî pêvajoya nû ya li Sûriyeyê û mijara entegrasyonê, hin kes şîroveyên wiha dikin ku ev gav tê wateya windakirina destkeftiyên berê. Lê rastiya dîrokî ev e ku têkoşîn her dem bi heman awayî nayê berdewamkirin. Carinan rêbaz diguherin, lê armancên bingehîn dikarin bimînin. Rêxistin, nav û polîtîka dikarin biguherin; lê fikra ku ji bo wê têkoşîn hatiye kirin , jiyana bi rûmet, mafên gelan, azadiya jinê û civaka demokratîk ew e ku nirxa rastîn dide vê têkoşînê.
Di vê çarçoveyê de cihgirtina temsîliyeta Kurd û hêzên ku di şoreşa Rojava de roleke girîng lîstin di nav saziyên siyasî yên Sûriyeyê de divê wek gaveke nû bê dîtin. Kesayetiyên ku ji nav pêvajoyeke dijwar derketine, dikarin di avakirina têkiliyek nû de di navbera gelên Sûriyeyê de roleke girîng bilîzin. Ev ne tenê veguhastina kesan ji derveyî hêzê bo hundirê desthilatê ye; ev dikare derfetek be ji bo ku dengê gelên cuda di avakirina siberojeke hevbeş de bê bihîstin.
Entegrasyon, heke li ser bingeha maf, wekhevî û parvekirina berpirsiyariyê be, ne teslîmbûn e. Ew dikare veguhertina têkoşînê ji qada şer û parastinê ber bi qada siyasî, qanûnî û civakî be. Armanca her têkoşîneke rastîn ew e ku di dawiyê de jiyana mirovan baştir bike û rê li ber aştiyeke mayînde veke.
Rojava di salên borî de nîşan da ku gel dikare di nav şertên herî dijwar de jiyana xwe bi rêxistin bike û modelên nû biafirîne. Niha jî pêdivî ye ku vê serpêhatiyê bi aqil, hêvî û bawerî bê parastin. Aştiya rastîn ne bi ji bîrkirina berxwedanê tê avakirin, lê bi veguhertina wê bo hêzeke avakirinê.
Şehîd û kedên ku hatine dayîn dema ku encama wan bibe rêyek ber bi aştiyê, wekheviyê û jiyana demokratîk; vala naçin. Dîrok tenê bi şerên ku hatine kirin nayê nivîsandin; bi aştiyên ku piştî wan têne avakirin jî tê nivîsandin.
Ji ber vê yekê, pêvajoya nû divê ne wek dawiya rê, lê wek qonaxeke din a têkoşînê bê dîtin. Rê dikare biguhere, nav dikare biguhere, lê hêviya gelan ji bo azadiyê û aştiyê divê berdewam bike.
