Gulîstan Xalid
Di demên dawî de hin daxuyanî tên kirin ku dixwazin kurdan bixin nav rûbirûbûnek bi Îsraîlê re û bi zanebûn an bê zanebûn wan wekî parçeyek ji nakokiyên hêzên herêmî û cîhanî nîşan bidin. Lê dîroka gelê Kurd nîşan dide ku têkoşîna wî ne ji bo xizmeta tu hêzekê ye û ne jî ji bo ku bibe amûra projeyên desthilatdar, dagirker an jî hêzên emperyalîst.
Kurd di dîroka xwe de gelek caran bûne qurbana şerên ku ji derveyî îradeya wan hatine birêvebirin. Bi sed salan e ku ev gel ji bo hebûn, nasname, azadî û mafên xwe yên bingehîn têdikoşe. Lê armanca vê têkoşînê ne hilweşandina gelên din e, ne jî avakirina dijminatiyên nû; armanca wê ew e ku civakek ku tê de hemû gel û bawerî bi hev re bi aştiyê bijîn were avakirin. Rast kurd gelek caran hatine xepandin, hatine leyistokan lê tu carî bi niyeta dijminatiya tu kesî ne îsyan kiriye ne jî şer kiriye. Daxwaza wan ya bingehîn xelasiya ji bindestiyê û standina mafên xwe yê azadiyê bûye.
Di roja îro de ê têkoşîna gelê kurd ya ji ji bo heman daxwaz û armancê didome lê taybetmendiya vê têkoşînê êdî zêdetir bi zanebûneke rêxistinkirî ya polîtîke. Kurd naxwazin bibin aracên dijberiyên di navbera dewletan, hêzên dagirker û desthilatdar de. Pirsgirêkên herêmê bi zêdekirina şer, nefret û kuştinê nayên çareserkirin. Rêya rast ew e ku gel û civak li ser bingeha maf, dadperwerî û hevjiyana demokratîk nêzîkî hev bikin.
Perspektîfa civaka demokratîk ku ji aliyê gelek hêzên civakî ve tê nîqaşkirin, li ser vê bingehê ye: çareserkirina pirsgirêkan ne bi zora çekê, lê bi diyalog, rêzgirtina cudahiyan û avakirina mekanîzmayên hevbeş. Ev perspektîf dikare bibe rêyek ji bo herêmeke ku ji salên dirêj di nav şer û krîzan de dijî.
Kurd ne dijminên gelên din in. Kurd ne li dijî hebûna kesên din têdikoşin, lê li dijî bêmafî, înkar û zilmê têdikoşin. Ji ber vê yekê, her daxuyaniya ku dixwaze kurdan bixe nav şerên ku ne yên wan in, bi rastiya îradeya gelê Kurd re nagihêje.
Îro pêdivî ne bi zêdekirina dîwarên dijminatiyê ye, lê bi avakirina pira têgihiştinê ye. Gelên Rojhilata Navîn hemû bi heman derdên dîrokî re rû bi rû ne: şer, koçberî, xizanî û bêîstîqrariya siyasî. Çareseriya van pirsgirêkan ne di şerên nû de ye, lê di hevkarî û aştiya mayînde de ye.
Kurd dê berdewam bikin ku bi hêza civaka xwe, bi nirxên demokratîk û bi baweriya xwe ya di aştî û azadiyê de rêya xwe biafirînin. Ew naxwazin bibe ne alîgirê dagirkeriyê, ne jî alîgirê hêzeke din; ew dixwazin xwedî îradeya xwe bin û ji bo Rojhilata Navîn a ku tê de hemû gel dikarin bi azadî bijîn, têbikoşin.
